หายไปหลายวันเลยที่ไม่ได้อัพได อย่างที่ได้แจ้งไว้ว่าป่วยหนักไม่สามารถมาอัพไดได้ค่ะ ตอนนี้ก็ดีขึ้นมากแล้วเลยขอแวะมาทำอัพไดให้คนที่คิดถึงเราได้หายคิดถึงเราบ้าง (ใครคิดถึงแกว่ะ)

หลังจากกลับมาจากเที่ยวเกียวโตคราวก่อน ดิฉันก็มีไฟล์ไปแฟรงเฟริตกับลอนดอนต่อค่ะ แต่สืบเนื่องจากร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงมาสักพักนึงแล้ว พอออกไปข้างนอกที่แฟรงเฟริตอากาศหนาวหน่อยไม่ได้เตรียมเสื้อหนาวไปด้วยเพราะหลงคิดผิดว่าหน้าร้อนแล้วคงไม่หนาวอะไรกันหรอก ที่ไหนได้หนาวใช่เล่น พอกลับมาจากแฟรงเฟริต อีกวันไปลอนดอนตอนตื่นมาก็เริ่มรู้สึกตัวว่าไม่ดีแล้วอ่ะ แต่จะโทรลาป่วยตอนนั้นมันก็ไม่ทันแล้ว โทรลาป่วยก่อน 2 ชั่วโมงแบบนี้มีหวังมันทำโทษไม่ให้ exit permit 6 เดือนแน่เลย คิดในใจไปก็ไปกลับมาได้หยุดอีก 2 วันไม่เป็นไรหรอก อารมณ์ใจสู้โว้ย ตอนขาไปก็ยังแข็งแรงอยู่นะ ไปถึงยังไปซื้ออาหารจีนเจ้าประจำกินอยู่เลย กินเสร็จดูทีวีเริ่มง่วงเลยรีบอาบน้ำนอน แต่พอตื่นอีกวันอาการมันแย่มากกว่าที่คาดไว้มาก ปวดตัว ปวดหัว เจ็บคอ แทบไม่มีแรงจะลุกขึ้นมาเลย หนาวสุดๆ ทั้งที่ก่อนนอนคืนก่อนก็กินยาดักไว้ก่อนแล้วนะ แต่ว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเลย ป่วยสุดๆแล้วซิเรา ปกติจะป่วยนิดๆหน่อยๆ กินยาก็หายดีเอง แต่คราวนี้รู้ตัวว่าไม่ธรรมดาแล้วหละ ป่วยมากๆเลยด้วย จะบินกลับโดฮาคืนนี้ไม่ไหวแน่ๆ แต่ก็ไม่อยากติดอยู่ที่ลอนดอนคนเดียว ทำไงดีนะ โทรหาที่รัก โทรหาอาป๊าต่างคนต่างบอกให้แช่น้ำร้อนแล้วกินอะไรร้อนๆ กินยาแล้วนอนพักผ่อน ดิฉันก็ทำตามเกือบเป็นลมในห้องน้ำ แช่น้ำร้อนขึ้นมาแล้วมันหน้ามืดไปหมดเลย ไม่ค่อยดีขึ้นเลย แต่มองโลกในแง่ดีไว้ สั่งซุปร้อนๆมากิน ซัดยาทั้งหมดที่มี นอนอีกทีก่อนไปบิน ตื่นมาไม่ดีขึ้นเท่าไหร่แต่ใจสู้ ทำไฟล์กลับ ขากลับเสียงหายไปแล้ว แรงก็ไม่มีแต่ทำเต็มที่ไม่อยากให้ใครมองว่าเรากินแรงใครเพราะมันไม่ใช่นิสัยการทำงานของเราอยู่แล้ว ผู้โดยสารได้ยินเสียงเรายังถามวว่าไหวไหม เสียงเธอแย่มากเลยนะ แต่เราก็ยิ้มบอกว่าไม่สบายอย่างไงก็ต้องไหวค่ะ

สุดท้ายก็อดทนทำจนกลับถึงโดฮา กลับมาก็รีบกินยานอนทันทีเลย แต่มันไม่ดีขึ้นเลย โดฮาอากาศร้อนแค่ไหนไม่ต้องบอกกันหรอก กลางวัน 40 องศาแต่ว่าดิฉันหนาวมากๆ นอนห่มผ้าก็ยังไม่หายหนาวเลย มันแย่แล้วหละ รู้ตัวเองโทรหาเพื่อนที่ไม่ได้บินให้พาไปหาหมอที โทรหาเพื่อนที่ไม่มีบินก็ไม่มีใครรับสายสักคน สุดท้ายได้โอ้เพื่อนข้างห้อง เพื่อนพึ่งพายามยากที่ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ ช่วยพาพี่ไปหาหมอหน่อยเถอะ พี่จะตายแล้วหละ โอ้รีบเอา taxi มารับตรงไป Doha Clinic หมอที่นี่ขึ้นชื่อว่าแย่มากอยู่แล้ว แต่ก็จำใจไปเพราะยาที่มีอยู่กินเท่าไหร่ไม่ช่วยเราแล้วอ่ะ หมอบ้าก็แค่มาดูคอ วัดไข้ วัดความดัน แล้วก็ให้ยาพารา กับยาแก้อักเสบมานิดหน่อย ไอ้เราโวยวายเลยหมอว่าฉันกินมาหมดแล้วที่แกให้ฉํนมาอ่ะ มันไม่หาย ช่วยฉีดยาให้ฉันทีฉันป่วยมาก มันว่ากินแค่นี้แหละเด๋วหายเอง ไม่หายก็มาใหม่แล้วกัน โมโหแต่ทำไรได้ก็กลับมากินยานอน นอนทั้งวันทั้งคืน ยังคงหนาวและปวดตามตัวเหมือนเดิม ไม่ดีขึ้นเลย ตื่นอีกวันโทรหาโหน่งพาพี่ไปหาหมอที ไม่เอาไอ้โรงพยาบาลบ้านั้นแล้วนะ สุดท้ายโหน่งก็หา taxi แล้วเราก็ไปโรงพยาบาลที่เค้าว่าดีสุดในโดฮาแล้ว หมอก็เหมือนจะดีกว่า บอกว่าไม่ไหวแล้วหมอ ฉีดยาให้เลยนะ ฉํนรู้ตัวเองว่าต้องฉีดยาเท่านั้น แล้วอีกวันฉันมีไฟล์กลับกรุงเทพด้วย หมอก็ฉีดยาให้นะ แต่ยาที่ให้มานิ ไม่เข้าใจอารมณ์ไหน ให้ยาพ่นจมูก ยาแก้แพ้ แล้วก็น้ำยาบ้วนปากมาหนึ่งขวดแค่นี้แหละ แล้วกูจะหายไหมนั่นอ่ะ คิดในใจแต่ก็เอาได้ฉีดยาแล้วคิดว่าคงจะดีขึ้นนะ

อีกวันตื่นมาก็เริ่มรู้สึกดีขึ้นแต่ก็มีโรคเก่าโรคแก่ประจำตัวแทรกมาอีก นั่นคือโรคหอบนั่นเอง แค่พูดก็หอบแล้วอ่ะ ไอ้โรคหอบเนี่ยมันจะไม่ปรากฏกับเรานอกจากร่างกายเราอ่อนแอมากๆเท่านั้น อาการไม่ดีขึ้นอีกแล้ว ตอนนั้นเศร้ามากเพราะคิดว่าคงทำไฟล์กลับกรุงเทพไม่ได้แน่ๆ ถ้ายังเหนื่อยหอบแบบนี้ แถมไฟล์กรุงเทพได้ขึ้นชื่อว่าโหดสุดไฟล์นึงเลยก็ว่าได้ โทรหาอาป๊าบอกว่าอาจไม่ได้กลับไทยนะเพราะไม่ไหวจริงๆ โทรหาที่รักบอกว่าคงไม่กลับ ที่รักโมโหมากที่หมอที่โดฮารักษาเราไม่ดีขึ้นเลย ออกประกาศให้กลับบ้านเด๋วนี้ ลาออกกลับบ้านเราเลย อยู่ไปทำไมประเทศที่ไม่เจริญแบบนี้ คนป่วยก็รักษาให้หายไม่ได้ บริษัทก็ไม่เคยเห็นใจพนักงานเลย ที่รักหัวเสียมากๆ บอกจะซื้อตั๋วทำวีซ่ามารับตัวเรากลับกรุงเทพให้เร็วที่สุด เราเองก็ร้องไห้เลยตอนนั้น อารมณ์ว่าก็อยากกลับบ้านเหมือนกัน มันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ป่วยรักษาอย่างไงก็ไม่หาย คนจะดูแลเราก็ไม่มี คิดดูจะทำไรกินก็ยังไม่มีแรง ไม่มีอะไรจะกิน ได้แต่กินนมอย่างเดียวมาหลายวัน ดีที่ได้เพื่อนทำข้าวต้มให้กินบ้าง อารมณ์ตอนนั้นมันไม่ไหวแล้วจริงๆ แต่ที่รักก็หัวเสียเกินไป เราเลยบอกว่าอย่าตีโพ้ยตีพายไป เด๋วคงจะดีขึ้นเอง เรารู้ว่าห่วงเรามากแต่ก็ทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้เหมือนกัน ที่รักเลยบอกว่าเงินทองเยอะแยะที่หาได้แต่ต้องมาทนแบบนี้ พี่ว่ากลับมาทำงานบ้านเราได้เงินน้อยลงแต่มีความสุขกว่านี้ดีไหม ตอนนั้นน้ำตาไหลเลย อารมณ์ว่าสุดท้ายชีวิตฉันต้องการอะไรกันแน่ แค่เงินทองเหรอ เงินทองซื้อความสุขได้ทั้งหมดเหรอ สุดท้ายก็ได้แต่บอกที่รักว่าไม่เป็นไรหรอกนะ เด๋วก็จะดีขึ้นเอง ไม่สบายมากต้องใช้เวลารักษาตัวหน่อยแค่นั้นเองหละนะ อย่าห่วงเราเลย แต่วางสายไปก็ร้องไห้ ร้องไห้ ร้องไห้ เพราะมันก็เริ่มท้อที่จะอยู่ต่อไปแล้วเหมือนกัน แต่ทำไงได้นี่แหละชีวิต คิดไปปวดหัว กินยานอนดีกว่า

อีกวันอาการเริ่มดีขึ้น อาป๊ากับที่รักบอกว่าถ้าทนไหวนะ ทำไฟล์กลับกรุงเทพมาหาหมอบ้านเราดีกว่านะ เลยแข็งใจทำไฟล์กลับไทยคืนนั้น แต่ช่วงเวลาในไฟล์เป็นช่วงเวลาที่แย่มากๆ เดินเสริฟๆอยู่ก็แอบไปอ้วกในห้องน้ำเป็นครั้งคราว ตัวเบาหวิวเลย แบบว่าจะเป็นลม ไม่ได้กินอะไรสักอย่างก็จะอ้วก อ้วกน้ำเปล่า อ้วกน้ำย่อยในกระเพาะตัวเอง อาการหอบก็เป็นมากขึ้น พ่นยาเริ่มไม่ช่วยอะไร นั่งกินแต่น้ำร้อนตลอดไฟล์ ภาวนาให้ถึงกรุงเทพเร็วๆ สุดท้ายตอนแลนด์แทบน้ำตาไหล ดีใจได้กลับมาบ้านเราแล้ว ถึงโรงแรมแม่ที่รักมารอรับไปโรงพยาบาลทันที ไปถึงหมอก็ให้ admit ให้น้ำเกลือทันที หมอว่าเก่งมากที่ยังทำไฟล์กลับมาไหวนะเนี่ย อาการแย่ ร่างกายอ่อนแอมากๆเลย โรคหอบก็เล่นเอาแทบแย่ หมอแนะนำให้นอนโรงพยาบาลสักสองคืน แต่เราทำไม่ได้เพราะต้องทำไฟล์กลับโดฮาอีกวันตอนเช้าตรู่เลย ไม่อยากมีปัญหากับบริษัท เพราะบริษัทไม่เคยเข้าใจหัวอกลูกเรือเลย เราเลยขอหมอนอนแค่วันนั้นวันเดียว แล้วขอยาแบบเยอะๆ เลยนะค่ะ พอดีกลับจากกรุงเทพมีหยุดอีกสองวัน

กลับมาเมื่อวันตอนเที่ยง ขากลับอาการดีกว่าขามามากเลย อาจเพราะได้รับการรักษาที่ดีและที่สำคัญสุขภาพจิตตัวเองดีขึ้นมากด้วย อีกแค่ 3 ไฟล์ก็จะได้กลับไปพักร้อนแล้ว ใจมันเลยมีความหวังขึ้นมา ป่วยครั้งนี้สาหัสมากๆ หากอยู่เมืองไทยก็ไม่เท่าไหร่ แต่การมาอยู่ที่นี่แบบนี้มันแย่มากๆเลย ทำให้ท้อใจไปเลย การใช้ชีวิตที่นี่ลำพังก็ไม่ง่ายอยู่แล้ว ต้องมาเจอเรื่องสุขภาพแบบนี้มันแย่ยิ่งกว่า ต่อไปจะไม่ออกไปเที่ยวเล่นให้มากแบบนี้อีกแล้ว เพราะเดือนที่ผ่านมาจะเห็นได้ว่าดิฉันออกไปโน่นนี่ตลอดเลย ทำให้ร่างกายพักผ่อนไม่เพียงพอ ที่รักออกคำสั่งว่าต่อไปไม่ว่าไปประเทศไหนก็ต้องพักผ่อนให้พอ ห้ามออกไปเที่ยวเล่นอีก ใครว่าไปแล้วไม่ได้ออกไปไหนไม่คุ้มชีวิตแอร์ แต่สิ่งสำคัญกว่าการได้เที่ยวคือการพักผ่อนที่เพียงพอมากกว่า ตอนนี้เองก็ยังไม่หายดี 100% เช้านี้ตื่นมายังมีอาการหอบอยู่เล็กๆ แต่หวังว่าอีกสองสามวันก็คงจะดีขึ้น กินอาหารก็ไม่ค่อยจะลงทั้งที่ปกติปอปลงมากๆ

เอาหละ ต่อไปอาจไม่มีรูปภาพพาเที่ยวให้เห็นมากนัก เพราะมีบทเรียนแต่รับรองว่าจะยังพอมีเรื่องราวมาเล่าสู่กันฟังนะค่ะ ครั้งนี้ไม่มีรูปอะไรทั้งสิ้น แต่ไว้รอบหน้าจะหารูปมาโชว์ค่ะ วันนี้จบดื้อๆแบบนี้หละนะ ไปหละ