หลังจากกลับจากไทยคราวก่อนโน่นก็หยุด 2 วันอยู่โดฮาแสนเบื่อหน่ายมากๆ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกเบื่อได้ขนาดนี้ ขนาดจะหาเรื่องอัพไดยังเบื่อเลยคิดดูซิ ตอนแรกต้องไปเชิดชายที่ปารีส 3 วันแต่ดันโดนเปลี่ยนให้ไปนอนเซ็งที่ลอนดอนอีกแล้วอ่ะ ตั้งแต่ป่วยที่ลอนดอนคราวก่อนก็รู้สึกไม่ชอบลอนดอนขึ้นมาเลย แถมลากตัวฉันไปแต่เช้าตรู่ นอนไม่หลับเลย นอนไปแค่ 3 ชั่วโมงก็ตื่นไปบินแล้ว ไฟล์นี้หัวหน้าใหญ่น่ารำคาญที่สุดเท่าที่เคยเจอมา มือใหม่ไม่ว่าแต่ทำตัวได้น่าเบื่อที่สุด พูดไปก็เซ็ง ไม่พูดดีกว่า

กลับจากลอนดอนโดนให้แตนบาย 3 วันรวด จะเรียกไปบินก็เรียกอย่ามากั๊กแบบนี้ไม่ชอบเลย อยู่บ้านมันคนเดียวมาหลายวันมากแล้ว เพื่อนฝูงไม่ได้เจอ คุณนายตั้งแต่ไปพักร้อนกลับมาก็ไป new york ยาวอีก เหมือนอยู่คนเดียวมาเกือบเดือนได้แล้วเนี่ย ทั้งเซ็งทั้งเบื่อ ตกดึก็นอนไม่หลับ ทรมานที่สุดในโลกเลย แทบทนรอเวลากลับไทยไม่ไหว อันที่จริงมีหยุด 3 วันติดน่ากลับบ้านแต่ติดว่าไฟล์ช่วงนี้เต็มไม่แน่ไม่นอน ไม่อยากไปเสี่ยงชีวิตแบบปีที่แล้วที่ต้องควักเนื้อซื้อตั๋ว Business class กลับโดฮา ไม่เอาอีกแล้วอ่ะ เงินก้อนนั้นฉันไปเที่ยวพักร้อนได้สบายไปเลย

เบื่อมากขนาดไหน ขนาดจะกินอะไรยังไม่มีจะกิน จะออกไปข้างนอกก็ไม่ไหว ไปคนเดียว อากาศร้อนแค่ 40 กว่าองศา แค่คิดก็เบื่อแล้วอ่ะ ได้แต่เปิดตู้เย็นที่ไม่มีของกิน เปิดทีไรก็ว่างเปล่า เซ็งอย่างสุดเกินบรรยาย ทำไมฉันต้องมาทนทรมานแบบนี้ด้วย แต่จะเรียกฉันไปบินฉันก็ไม่ค่อยอยากบินเลยช่วงนี้ หลังจากไฟล์ลอนดอนเพิ่งรู้สึกมากขึ้นว่าตัวเองไม่เหมาะกับงานนี้เลย เพราะเราไม่ชอบงานบริการคน เราไม่ชอบผู้โดยสาร ไม่อยากหาเรื่องคุยด้วย ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าผู้โดยสาร ทำได้ดีที่สุดก็แค่ยิ้มให้ทีนึงแล้วเดินจากไป นับวันก็ยิ่งรู้ตัวว่าตัวเองไม่เหมาะกับงานนี้เลย แต่มันคืองานเราจึงสามารถทำให้ผ่านไปด้วยดีได้

แต่ถึงจะบ่นแค่ไหนเราก็ยังต้องบินต่อไปเพราะมันคือสิ่งที่เราเลือกที่จะมาทำเอง ต้องทำให้สำเร็จไปซะอย่างนึง ว่าแล้วก็คิดว่าหมดสัญญาปีหน้าคงจะแพ็คกระเป๋ากลับบ้านดีกว่า ไปหางานทำต่อที่บ้านเราดีกว่า อย่างน้อยถ้าต้องบินก็ขอให้ได้ base กรุงเทพก็พอ ชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นกันไป

ตอนนี้ใกล้พักร้อนเต็มทีแล้ว นับวันรออยู่เนี่ย กลับคราวนี้จะไปหัวหินให้ได้อยากไปทะเลมากๆเลย อยากไปจริงๆ คิดถึงเมืองไทยที่สุดเลยตอนนี้

วันแม่ผ่านไปแต่เรามันคนไม่มีแม่ก็เลยไม่รู้สึกอะไร ขอเป็นวันที่รักอาป๊าที่สุดแล้วกันเพราะอาป๊าคือทั้งพ่อและแม่ของโจ้ตลอดมาเลย ขอบคุณอาป๊าสำหรับทุกอย่างที่ดีที่สุดในชีวิตโจ้เลย

รูปสมัยไปหัวหินกับพี่ๆน้องๆที่ทงานเก่า สดใสกันมากเลย

พลาดได้ไงสถานีรถไฟหัวหิน อากาศร้อนมากๆ

ริมทะเลวันนั้นลมแรงแต่สบายมากเลย คิดถึงหัวหินจัง

PS. คิดถึงจะแย่แล้วที่รักขา