ก่อนอื่นต้องขอโทษที่ไดหน้าก่อนไม่สามารถเห็นรูปได้นะค่ะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกันค่ะ เปิดที่คอมตัวเองก็มองเห็นทุกรูปเลยนะค่ะ แต่ขออนุญาติไม่ลงใหม่แล้วนะค่ะ เพราะขี้เกียจค่ะ หากขยันคงจะอัพไดบ่อยกว่านี้ อิอิอิ

อาทิตย์ที่ผ่านมาหลังจากหยุดๆอยู่บ้านสองสามวันก็ไปบินต่อที่ Washington DC เจ้าเก่าค่ะ แต่คราวนี้ไปกับเพื่อนสาวร่วมรุ่นค่ะ แต่ตอนบินกลับโดนจับแยกค่ะ คุณหลาอยู่ First Class ส่วนดิฉันอยู่ Business Class ขาไปผ่านไปด้วยดีค่ะ ชิว ชิว ไปถึงอากาศไม่ดีเอาซะเลย ฝนตกแถมหนาวอีกต่างหาก นั่งรอรถมารับไปโรงแรมลูกเรือสั่นกันเป็นแถว ก็ตูมาจากเมืองร้อนนี่หวะ หวานแค่นี้คนท้องถิ่นบอกจิ๊บๆ ไม่เท่าไหร่ อีกเดือนสองเดือนรับรองหนาวสั่นกว่านี้มาก หิมะคงตกแล้วหละตอนนั้น พอถึงโรงแรมก็รีบแปรงร่างเพื่อออกไปกินร้านอาหารไทยเจ้าโปรดที่ทำให้การทำไฟล์ DC 14 ชั่วโมงกว่านี้คุ้มค่าที่สุด ไปถึง 2 สาวก็สั่งกินกันแบบมีความสุข เด็กเสริฟคนไทยที่คิดว่าคงมาเรียนต่อโทหรืออะไรสักอย่างที่เมืองนี้ มาดดีมากๆ เราเคยเจอคนนี้ครั้งนึงตอนมากินข้าวร้านนี้ คุณชายจำเราได้ด้วย ถามว่าใช่ที่คราวก่อนสั่งเป็ดกะเพาะกรอบหรือเปล่า แหมะ จำเราได้ด้วย สงสัยจำเราได้ด้วยความสวย 555 พ่อหนุ่มมาดคุณชายถามว่าไม่ไปเที่ยวไหนกันเหรือครับ พวกเราบอกว่าไม่ไหวอ่ะค่ะ เหนื่อยมากแล้ว คุณชายถามต่อว่าแล้วพรุ่งนี้หละครับไปไหน เราตอบว่าจะไปช้อปปิ้งกันซะหน่อย คุณชายบอกว่ามีห้างที่ขายแต่ของไฮโซอยู่ใกล้ห้างที่เราจะไป คุณชายพูด brand หรูนึงขึ้นมา 2 สาวแอบงงว่าแม่ง brand ไรว่ะ ทำไมเกิดมาไม่เคยได้ยิน เลยตัดบทไปว่าไม่มีปัญญาซื้อหรอก ของแพงๆแบบนั้น คุณชายว่าถูกนะครับ ถูกกว่าเมืองไทยซะอีก ฟงแล้วรู้สึกว่าทำไมเด็กเสริฟแม่งหรูหรา ไฮโซกว่าลูกค้าแบบเราอีกว่ะ แต่ก็ไม่ได้สนใจ

กินเสร็จออกจากร้านอากาศหนาวขึ้นอีก ฝนก็ยังคงตกอยู่ จากตอนแรกเดินๆเริ่มรู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว 2 สาวกะเหรี่ยงก็วิ่งกันใหญ่เลยเพื่อจะได้ถึงโรงแรมเร็วๆ คนแถวนั้นมันคงคิดว่าไอ้กระเหรี่ยงสองตัวนี้มาวิ่งจ๊อกกิ้งอะไรป่านนี้ว่ะ ก็คนแม่งหนาวนิว่ะ อิฉันร้อยวันพันปีไม่ค่อยอยากจะใส่กระโปรงเท่าไหร่ แต่ไม่รู้ผีอะไรเข้าสิง ก่อนไป DC ดันคึกอยากใส่กระโปรง งานนี้เลยได้ทั้งเปียกและหนาวเลยกู

รุ่นขึ้นตื่นมาก็อากาศยังคงหนาวอยู่ ฝนก็ตกปรอยๆ นั่งรถเมล์ไปห้างดังที่จุดประสงค์คือเพื่อนสาวจะไปซื้อ iphone ให้แฟนและบรรดาญาติๆที่ฝากซื้อจากไทย ไอ้เราไปถึงจากที่อยากได้ ipod nano ตัวใหม่สีแดง เลยไปสอย iphone มาตัวนึงโดยที่ตัวเองไม่มีความรู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย แต่ตั้งใจซื้อมาฝากที่รัก แต่ที่รักบอกว่าให้เก็บไว้ใช้เองดีกว่า ซื้อเสร็จแบบนอยว่ากูจะใช้เป็นไหมว่ะ ยิ่งโง่ๆด้านนี้อยู่ด้วย แต่ซื้อมาแล้วนิว่ะ แม่งถูกกว่าบ้านเรามากอยู่ เลยคิดว่าถ้าไม่เอาก็ไปขายใครต่อที่ไทยแล้วกัน ก็ราคามันถูกกว่าไทยตั้งเยอะนิ จาก ipod nano ตัวใหม่สีแดงที่อยากได้เลยได้ iphone มาแทน จะรอดไหมค่อยดูกัน

จากนั้นก็แค่ตามร้านต่างๆ เสียทรัพย์แบบไม่ได้ตั้งใจไปหลายอยู่ก็ได้เวลากลับโรงแรม ฝนยังคงตกไม่หยุด แถมจะตกหนักกว่าเดิมอีก รถมาถึงขึ้นไปไม่มีที่นั่งไม่ใช่คนเยอะหรอกนะ แต่ที่นั่งเปียกแทบทุกที่นั่ง เพราะรถมันดีจัด หลังคารั่วฝนเลยหยดลงตรงที่นั่ง เลือกที่นั่งที่เปียกน้อยสุด นั่งยาวกลับมาโรงแรมรีบมุ่งกลับไปกินร้านอาหารไทยร้านเดิม สั่งกันแบบด่วนๆ เพราะหิวกันมาก ขนาดเด็กเสริฟ (คนใหม่ไม่ใช่คุณชายเมื่อคืนแล้ว) บอกว่าท่าทางหิว งั้นเอาส้มตำที่สั่งไปกินก่อนอาหารจานหลักมา 2 คนมองหน้ากันหัวเราะแบบว่ากู 2 คนหน้าตาแสดงออกถึงความหิวขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

หิวสุดๆกันเสร็จก็ผ่าน victoria secret อดไม่ได้ซื้อกางเกงในอีกแล้วเรา ปกติเป็นคนบ้าซื้อชุดชั้นในอยู่แล้ว เคยรื้อตู้มาจัดนับไปมาแบบว่าสามารถใส่ทั้งเดือนไม่ซักได้เลยอ่ะ แต่ก็ไม่วายซื้ออีก ก็มันน่ารักจริงๆอ่ะ ห้ามใจไม่ไหวววว เสียทรัพย์อีกแล้วก็กลับโรงแรมเพื่อนอนเอาแรงขากลับ

หลับไปสองชั่วโมงกว่าก็ได้เวลาเตรียมตัวทำไฟล์กลับโดฮา ขากลับผู้โดยเกือบเต็มที่ BC มี 40 คนจาก 42 ที่ ขอบอกว่าทำ DC มาหลายครั้งไม่เคยเจอเต็มแบบนี้ ผลปรากฏว่าพอตอนจบไฟล์ ทั้งเท้าทั้งขาแทบไม่รู้สึก ปวดและเหนื่อยมากๆ ก็ผู้โดยเล่นกินทุก service ที่เราทำ แถมมีช่วงกลางๆที่ลูกเรืออีกชุดสลับไปนอนพัก เหลือกันอยู่น้อยนิดแต่ต้องบริการทุกคน มันแทบอยากจะหยุดแล้วนั่งลงกับพื้นมันซะตอนนั้นเลยจริงๆ ให้ตายเถอะ ไม่ไหวอ่ะ ลูกเรืออื่นๆ ถึงกับบ่นอุบ เพราะปกติไฟล์นี้จะไม่เต็มมีแค่สิบกว่าๆ ถึงยี่สิบกว่า แต่เดือนหลังๆนี้เริ่มเต็มค่ะ ผู้โดยก็กินกันเก่งมาก แบบ 3 ชั่วโมงเสริฟกินที แบบนี้ลูกเรือแบบเราจะไม่เหนื่อยได้ไง แถม demand กันมากๆด้วย  แต่ทำไงได้มันเป็นงานนิหนะ จบไฟล์กลับมาปวดเท้า(ตีน)อย่างแรง

ตารางเดือนหน้าออกแล้วไม่มี DC แต่หวังว่าแตนบายจะไม่เรียกตูไปนะ ตูขอไม่เอา DC สักเดือนสองเดือนได้ไหม ป้าแก่แล้วให้ป้าพักบ้างเถอะ ตารางเดือนหน้าถึงว่าดีทีเดียวได้ไฟล์ที่แอบหวังว่าอยากได้ ประหนึ่งคนจัดตารางมันได้ยินเราพูด จะไปไหนกันบ้างไว้จะมาเล่าให้ฟัง แต่ที่ตั้งใจรอมากที่สุดคือการพักร้อนอีกครั้งตอนสิ้นเดือนหน้าค่ะ ขอให้มันมาถึงเร็วๆด้วยเถอะ คิดถึงบ้าน คิดถึงเธอ...

ขอทิ้งท้ายด้วยข้าวกระเพาหมูแสนอร่อยจาก
Frankfurt เห็นรูปยังแอบหิวเองเลย

PS. คุณ fly by mind จากคอมเม้นท์ไดหน้าก่อนนี้ พอดีโจ้เดินไม่ได้มองใครเลยค่ะ เลยไม่ได้สังเกตเห็นค่ะ ทีหลังเดินมาทักก็ได้ค่ะ ไม่ว่ากัน หน้าอาจดุแต่ไม่กัดนะค่ะ วันนั้นพอออกจากยิมก็เปลี่ยนเสื้อผ้ามาเดินเล่นที่สนามบินเพราะไม่มีที่ไปค่ะ ตัวจริงอาจดูโทรมกว่าในรูปนะค่ะ ไม่ต้องตกใจ อิอิอิ

PS 2. พอดีวันนี้โหน่งเอา concert be my guest มาให้ดู กอล์ฟร้องเพลงนี้กับเจนนี่ เลยรู้สึกคิดถึงเพลงนี้ขึ้นมา เพลงนี้เก่ามา original เป็นปั่นกับอุ้ยร้องแต่เรากลับ version ที่ทาทาร้องกับคู่กับนภมากกว่าอ่ะ ชอบเพลงนี้จัง ภาษามันช่างสวยงามจริงๆ ช๊อบชอบ ดีใจที่วันนี้ได้ยินเพลงนี้อีกครั้ง