เพิ่งกลับจากกรุงเทพวันนี้เอง เดือนนี้โชคดีได้ 3 วันหยุดยาวที่แทบไม่เคยจะได้เลยกับเค้าเลย ได้ทั้งที่ก็ต้องกลับบ้านเราซิเนอะ ยิ่งช่วงนี้ที่รักมีเรื่องเครียดๆเลยต้องกลับไปอยู่ข้างๆที่รักให้ได้ แต่กว่าจะได้กลับเล่นเอาแทบแย่ เพราะตกหลายไฟล์มากๆกว่าจะได้ที่กลับกรุงเทพ ขนาดว่าไฟล์กรุงเทพเต็มยอมไปต่อจากมาเลเซีย และ สิงคโปร์ก็ยังไม่มีที่นั่งให้เราเลย สุดท้ายไฟล์กรุงเทพอีกไฟล์ก็เกือบจะตกไฟล์อีกแต่เจอคนใจดีช่วยไว้ ตอนรู้ว่าได้จั้มซีทนะ กลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่เลย เดินไปไม่รู้จะขอบคุณคนที่ช่วยอย่างไง ยกมือไหว้เค้าสวยๆ บอกว่าขอบคุณมากๆนะค่ะ คุณทำให้วันนี้เป็นวันที่มีความสุขที่สุดอีกวันแล้วน้ำตามันก็ไหลออกมาเอง แม้ต้องนั่งด้วยความทรมานแต่ก็ทนได้ ไม่กี่ชั่วโมงผ่านมาก็ได้เจอหน้าที่รักแล้ว เจอที่รักก็กอดแน่นๆ หนึ่งทีแทนคำพูดมากมายที่อยากจะพูด

ที่รักอยากพาเราไปเที่ยวทองผาภูมิมาก ตั้งแต่ตอนกลับไปพักร้อนคราวก่อนแต่ติดว่าไม่มีเวลา ตอนนี้มีเวลาแล้ว ลงจากไฟล์ก็ขับรถยาวไปกาญนบุรีกันเลย ต่อไปอ.ทองผาภูมิอีก 150 ไปกะให้ทันเห็นพระอาทิตย์ตกดินแต่ไม่ทัน แต่อย่างน้อยบรรยากาศที่เห็นก็สวยงามเหลือเกินแล้ว อยู่ใกล้ธรรมชาติมันมีความสุขแบบนี้เอง เราไปพักกันที่รีสอร์ทของรุ่นพี่ที่รัก อากาศเย็นสบายมากๆ แม้ว่าจะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่เราก็มีความสุขกันมาก อีกวันตีรถกลับกรุงเทพอย่างด่วนเพราะมีธุระต้องจัดการ แถมเวลาก็มีอยู่แค่ 2 วันเท่านั้นเอง ก่อนกลับที่รักพาแวะดูสะพานข้ามแม่น้ำแควที่เราคิดว่าต้องใหญ่โตอลังการ ของจริงเล็กนิดเดียวเองอ่ะ ต่างชาติเต็มไปหมดเลย

กลับถึงกรุงเทพจัดการธุระแล้วก็ไปหาอาป๊า อยู่กับอาป๊าได้สักพักก็ไปเจอเพื่อนสนิทของเรากับที่รัก กินข้าว ปรับทุกข์กันไปแล้วก็แยกตัวไปซื้อเสบียงกลับโดฮา เวลา 2 วันผ่านไปเร็วมากๆ เร็วจนเหมือนไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้กลับไปเจอที่รักเลย

เช้านี้ที่รักมาส่งแต่เช้า ก่อนเข้าเกตกอดที่รักแน่นๆอีกครั้งขอเก็บเป็นกำลังใจมาสู้ต่อที่โดฮา กลั้นน้ำตาไม่อยู่อีกแล้ว บอกที่รักให้ดูแลตัวเองให้ดี เรื่องร้ายๆที่ผ่านมาแล้วก็ให้ผ่านไป พรุ่งนี้ต้องดีกว่าเก่าเสมอ ต้องมีสิ่งใหม่ๆดีๆรอเราอยู่ข้างหน้า ใจจริงอยากอยู่ข้างๆทีรักเป็นกำลังใจแต่ก็เข้าใจว่าหน้าที่การงานก็สำคัญ หวังให้ทุกอย่างดีขึ้นเรื่อยๆด้วยเถอะ กลับมาถึงโดฮาหนาวจับใจน้ำตาไหลอีกรอบแต่หัวใจยังสู้ต่อไป

ปล.ขอให้เดือนหน้าเราได้พบกันอีกนะที่รัก คิดถึงเหลือเกิน